Complex demographic heterogeneity from anthropogenic impacts in a coastal marine predator

Oro, D., Álvarez, D. e Velando, A., 2018. Complex demographic heterogeneity from anthropogenic impacts in a coastal marine predator. Ecological Applications.

Environmental drivers, including anthropogenic impacts, affect vital rates of organisms. Nevertheless, the influence of these drivers may depend on the physical features of the habitat and how they affect life history strategies depending on individual covariates such as age and sex. Here, the long‐term monitoring (1994–2014) of marked European Shags (Phalacrocorax aristotelis) in eight colonies in two regions with different ecological features, such as foraging habitat, allowed us to test several biological hypotheses about how survival changes by age and sex in each region by means of multi‐event capture–recapture modeling. Impacts included fishing practices and bycatch, invasive introduced carnivores and the severe Prestige oil spill. Adult survival was constant but, unexpectedly, it was different between sexes. This difference was opposite in each region. The impact of the oil spill on survival was important only for adults (especially for females) in one region and lasted a single year. Juvenile survival was time dependent but this variability was not synchronized between regions, suggesting a strong signal of regional environmental variability. Mortality due to bycatch was also different between sex, age and region. Interestingly the results showed that the size of the fishing fleet is not necessarily a good proxy for assessing the impact of bycatch mortality, which may be more dependent on the fishing grounds and the fishing gears employed in each season of the year. Anthropogenic impacts affected survival differently by age and sex, which was expected for a long‐lived organism with sexual size dimorphism. Strikingly, these differences varied depending on the region, indicating that habitat heterogeneity is demographically important to how environmental variability (including anthropogenic impacts) and resilience influence population dynamics.

Maternal programming of offspring antipredator behavior in a seabird

Morales, J., Lucas, A. e Velando, A., 2018. Maternal programming of offspring antipredator behavior in a seabird. Behavioral Ecology, arx197,

Predation risk is an important environmental factor for animal populations, expected to trigger maternal effects to prepare offspring for living in an environment with predators. Yet, evidence of adaptive anticipatory maternal effects in wild animals is still weak. Here, we explored this question in a wild colony of yellow-legged gulls, Larus michahellis. To this aim, prior to laying we exposed mothers to either mink decoys or nonpredator rabbit decoys and explored the antipredator behavior of 118 chicks at the age of 2 days. We found that chicks from second-laid eggs by predator-exposed mothers crouched faster after hearing a playback with adult alarm calls than chicks from second-laid eggs by control mothers. Besides, chicks from third-laid eggs by predator-exposed mothers were lighter than control chicks, but this was not due to differences in egg volume. Our results suggest that predator-exposed mothers modified offspring phenotype via eggs to cope with predators, although only in chicks from second-laid eggs. Maternal transference of corticosterone could underlie chick behavioral plasticity. Results support the role of maternal effects as a form of phenotype programming to forewarn offspring about environmental hazards.

Family-transmitted stress in a wild bird

Noguera, J.C., Kim, S.Y. & Velando, A., 2017. Family-transmitted stress in a wild bird. Proceedings of the National Academy of Sciences, p.201706164. Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS): 201706164.

Recent data suggest that, in animals living in social groups, stress-induced changes in behavior have the potential to act as a source of information, so that stressed individuals could themselves act as stressful stimuli for other individuals with whom they interact repeatedly. Such form of cross-over of stress may be beneficial if it enhances adaptive responses to ecological stressors in the shared environment. However, whether stress can be transferred among individuals during early life in natural populations remains unknown. Here we tested the effect of living with stressed siblings in a gull species where, as in many vertebrates, family represents the basic social unit during development. By experimentally modifying the level of stress hormones (corticosterone) in brood mates, we demonstrate that the social transfer of stress level triggers similar stress responses (corticosterone secretion) in brood bystanders. Corticosterone-implanted chicks and their siblings were faster in responding to a potential predator attack than control chicks. In gulls, fast and coordinated reactions to predators may increase the chances of survival of the whole brood, suggesting a beneficial fitness value of cross-over of stress. However, our data also indicate that living with stressed brood mates early in life entails some long-term costs. Near independence, fledglings that grew up with stressed siblings showed reduced body size, high levels of oxidative damage in lipids and proteins, and a fragile juvenile plumage. Overall, our results indicate that stress cross-over occurs in animal populations and may have important fitness consequences.

Plumage colour and the expression of stress-related genes in gull chicks

Diaz-Real, J., Kim, S.Y. & Velando, A., 2017. Plumage colour and the expression of stress‐related genes in gull chicks. Journal of Avian Biology. DOI: 10.1111/jav.01460

In many bird populations, individuals show remarkable differences in feather colouration, which are often linked to individual differences in physiological traits, but the mechanisms maintaining this covariation are still unclear. Here, we investigate the variability of the melanic colouration in yellow-legged gull (Larus michahellis) chicks. In this species, hatchlings show high variability in the number and colour intensity of black spots in their plumage. In gulls, last-laid eggs receive less antioxidants but higher levels of androgens than first eggs. We first explored whether these remarkable differences within the clutch affect the feather melanisation during embryo development. Melanic colouration was not related to laying order, but nestling males were darker and had a larger spotted area than nestling females. In chicks hatching from first-laid eggs, the spot size and spot lightness were negatively correlated. We also explored the effect of the developmental environment, through a cross-fostering experiment, on the expression of five stress-related genes (SOD2, ALKBH3, HSPA8, NLRC5 and TRIAP1) and their link with melanic colouration. Post-hatching hierarchy did not affect the expression of any of the tested genes, but paler chicks showed reduced expression in some studied genes (SOD2, ALKBH3 and HSPA8) in comparison to darker chicks. Our results suggest that melanic chicks suffer less stress during development.

Actualización da poboación nidificante de gaivota escura (Larus fuscus graellsii Brehm, 1857) en Galiza

Barros, A., Lucas, A. 2016. Actualización da poboación nidificante de gaivota escura (Larus fuscus graellsii Brehm, 1857) en Galiza. Libro de Resumos do IX Congreso Galego de Ornitoloxía. Pontevedra, novembro 2016. Sociedade Galega de Ornitoloxía.

Actualízase a información referida ao tamaño da poboación reprodutora de gaivota escura en Galiza. Con este fin, durante os anos 2015 e 2016 censáronse as principais localidades de cría desta especie: as illas Sisargas (Malpica) e a illa de Sálvora (Ribeira). Adicionalmente foron revisadas tamén outras illas de menor importancia para a especie pero nas que se ten confirmado a súa reprodución, todas elas dentro do Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galiza. A unidade de censo empregada foi o territorio aparentemente ocupado (TAO), considerándose como tales aqueles territorios ocupados cando menos por un adulto con actitude de defensa territorial clara. As datas de censo coincidiron co período de incubación e estiveron comprendidas entre o 20 de Maio e o 7 de Xuño. Adicionalmente, cando foi posible atendeuse á posible formación de parellas mixtas con gaivota patiamarela (Larus michahellis). Confirmouse a nidificación da especie nun total de 6 localidades da costa galega: nas tres illas do arquipélago das Sisargas (Sisarga Grande, Malante e Chica) e noutras tres illas incluidas no P.N. Illas Atlánticas: Sálvora, Vionta e Onza. O tamaño total da poboación reprodutora foi de 73 parellas, das calles 44 corresponderon ás illas Sisargas, 26 á illa de Sálvora, 2 á illa Vionta e 1 á illa de Onza. Non se atoparon parellas reprodutoras nas illas Cíes nin na illa de Ons. En canto á formación das parellas, de 20 parellas nas que se observaron ambos adultos na illa de Sálvora, en 19 casos ambos eran fuscus e nun único caso a parella era mixta fuscus/michaellis. No caso de Sisargas, das 11 parellas controladas todas eran fuscus/fuscus. Os resultados obtidos indican un descenso poboacional significativo nas dúas principais colonias de cría en Galiza. Así, con respecto a 2006 a poboación das illas Sisargas diminuiu un 55% e a da illa de Sálvora un 63%. Asumindo unha distancia entre censos de 10 anos (2006-2016), a poboación galega de gaivota escura diminuiu un 59,5%, presentando unha taxa anual de crecemento do -8,6 %. En base a esta información actualizada, recoméndase a revisión do estatus da especie en Galiza e a súa inclusión no Catálogo Galego de Especies Ameazadas na categoría de “Vulnerable”.

Evolución da poboación de gaivota patiamarela Larus michahellis Naumann (1840) na ZEC Costa de Dexo (Oleiros, A Coruña) no período 1998-2016

Barros, A. 2016. Evolución da poboación de gaivota patiamarela Larus michahellis Naumann (1840) na ZEC Costa de Dexo (Oleiros, A Coruña) no período 1998-2016. Libro de Resumos do IX Congreso Galego de Ornitoloxía. Pontevedra, novembro 2016. Sociedade Galega de Ornitoloxía.

Algunhas das colonias insulares máis importantes de gaivota patiamarela en Galiza sufriron un importante declive na última década. Porén, pouco se sabe acerca da situación das poboacións continentais. No presente traballo preséntase a evolución da poboación reprodutora de gaivota patiamarela na Zona Especial de Conservación (ZEC) Costa de Dexo (Oleiros, A Coruña) entre os anos 1998 e 2016. Nestes 19 anos realizouse un total de 6 censos do total da poboación comprendida entre o cabo de Mera e a punta Torrella. A unidade de censo empregada foi o territorio aparentemente ocupado (TAO), considerándose como tales aqueles territorios ocupados cando menos por un adulto con actitude de defensa territorial clara. Todos os censos foron realizados na segunda quincena do mes de maio, coincidindo co final do período de incubación da especie en Galiza. A costa foi dividida en seis sectores de censo, dous deles correspondentes a illas e outros catro a distintos tramos de cantís costeiros. A evolución do tamaño da poboación resúmese en dous períodos ben diferenciados, un de lixeiro aumento e outro, menos significativo, de descenso. Así, a poboación aumentou entre 1998 e 2009 un 5,3% anual, pasando de 167 a 295 parellas. Pola contra, entre 2009 e 2016 descendeu a un ritmo do 1,9% anual. Neste último ano contáronse 258 TAOS. Por sectores, as colonias situadas en costas resgardadas (furnas e enseadas) mantiveron unha poboación máis estable que as situadas en sectores de costa exposta. Dous sectores, a insua de Canaval e porto de Dexo-punta Torrella, concentraron a maior parte (61-80%) da poboación en todos os censos. A colonia situada na insua de Canaval desertou por completo no ano 2004 e foi ocupada por moi poucas parellas no 2005, feitos que poderían deberse a eventos de depredación por parte do visón americano Neovison vison; no 2005 localizouse unha letrina deste depredador moi perto da illa. En termos xerais, nos últimos 10 anos a poboación de gaivota patiamarela da Costa de Dexo mantivo unha tendenza estable con lixeiras variacións intercensais que, en calquera caso, non reflicten un descenso brusco da poboación como o detectado nalgunhas das principais colonias insulares.

O corvo mariño cristado Phalacrocorax aristotelis (Linnaeus, 1761) na provincia de Lugo: tendencia histórica, poboación actual e posible efecto da depredación por mamíferos exóticos invasores

París Gómez, S., Mouriño Lourido, J., Rodríguez Silvar, X. 2016. O corvo mariño cristado Phalacrocorax aristotelis (Linnaeus, 1761) na provincia de Lugo: tendencia histórica, poboación actual e posible efecto da depredación por mamíferos exóticos invasores. Libro de Resumos do IX Congreso Galego de Ornitoloxía. Pontevedra, novembro 2016. Sociedade Galega de Ornitoloxía.

O corvo mariño cristado Phalacrocrax aristotelis é unha ave mariña de distribución paleártica occidental e hábitos eminentemente costeiros. Na fachada atlántica europea está presente a subespecie nominal, que segundo diversos autores semella estar a sufrir un declive das súas poboacións globais. Neste contexto, as poboacións cántabro-atlánticas da península ibérica amosan dende inicios do presente século unha tendencia acusadamente negativa, que implica a súa consideración como En Perigo de Extinción baixo criterios UICN e a súa inclusión como especie Vulnerable no Catálogo Galego de Especies Ameazadas. Durante o ano 2015 realizouse un censo completo da especie na provincia de Lugo, co obxectivo de actualizar o coñecemento do seu estado poboacional tras o último censo realizado no ano 2007. Durante os meses de abril e maio prospectáronse a pé ou dende embarcación 77 km de costa continental, illas e illotes da provincia, o que representa o 61% do total de costa acantilada da provincia. Os tramos acantilados non revisados correspóndense maioritariamente coa Mariña Oriental, con cantís moi baixos e pouco aptos para a nidificación da especie, sen presenza reprodutora coñecida historicamente. Paralelamente, recompiláronse e revisáronse os censos coñecidos dende a década de 1970, co obxecto de coñecer a tendencia poboacional do corvo mariño cristado no ámbito de estudo. O tamaño total da poboación reprodutora foi de 88 parellas repartidas en 9 localidades. Isto supón un incremento poboacional do 33% respecto ao censo de 2007, mentres que en relación cun censo inédito previo realizado en 2003 supón un declive do 20%. O 98% das parellas reprodutoras localízanse en áreas protexidas pola Rede Natura 2000. O principal núcleo reprodutor sitúase na illa de Ansarón, que con 40 parellas albergou o 45% da poboación provincial e presenta un acusado declive do 47% dende o ano 2003. Nesta localidade detéctase durante este período un significativo cambio na selección de hábitat de nidificación: mentres no 2003 o 51% (n=85) dos niños localizábanse accesibles, principalmente baixo bloques rochosos, en 2015 o 100% (n=40) atópanse en cantís e paredes verticais. Discútese sobre os censos históricos, a tendencia poboacional e as súas posibles causas, máis o posible efecto da presenza de mamíferos exóticos invasores sobre a selección do hábitat de nidificación, éxito reprodutor e tamaño da poboación na illa de Ansarón.