That Seagull Stole My Camera (and My Shot)!: Overlapping Metaphorical and Physical Distances in the Human-Animal-Camera Triad

Zulueta, C.C., 2018. That Seagull Stole My Camera (and My Shot)!: Overlapping Metaphorical and Physical Distances in the Human-Animal-Camera Triad. Critical Distance in Documentary Media, pp.231-256.


Historically, non-human animals have been a core subject of cinema and documentary films and practices. Either in fiction or non-fiction they have been recorded by humans, edited, and narrated to be represented and interpreted in certain ways, to make them stand for certain human symbols and projections. But what happens when one of those animals grabs the camera? What happens when a seagull steals a camera, when squirrels photobomb hikers or when macaques take spontaneous jungle selfies? This chapter relies on animal studies to address these situations and the agencies involved, how they have been reflected by contemporary art or in conventional wildlife documentaries in order to think about the changes which affect the confluences and distinctions between the physical and metaphorical distances at work within the human-camera-animal triad.

Concentrations of chlorinated pollutants in adipose tissue of yellow-legged gulls (Larus michahellis) from Spain: Role of gender and age

Vizuete, J., Hernández-Moreno, D., Fidalgo, L.E., Bertini, S., Andreini, R., Soler, F., Míguez-Santiyán, M.P., López-Beceiro, A. e Pérez-López, M., 2018. Concentrations of chlorinated pollutants in adipose tissue of yellow-legged gulls (Larus michahellis) from Spain: Role of gender and age. Ecotoxicology and environmental safety, 164, pp.493-499.

Concentrations of 7 different polychlorinated biphenyl (PCB) congeners, and eleven organochlorine pesticides (OCPs) and metabolites, including DDTs (dichlorodiphenyltrichloroethane), HCHs (hexachlorocyclohexane isomers), Endosulfan, Endosulfan sulfate, Endrin, Dieldrin and HCB (hexachlorobenzene), were determined in adipose tissue of 57 yellow-legged gulls collected from NW and N Spain. Furthermore, the possible differences due to two endogenous factors, age and gender, were determined. All the analyzed PCBs were detected in over 66% of the samples, with levels of 291.9 (PCB 180), 34.5 (PCB 118), 0.7 (PCB 28), 432.6 (PCB 153), 225.5 (PCB 138), 1.3 (PCB 101) and 0.4 (PCB 52) µg/kg of adipose tissue. With respect to the OCPs and metabolites, only 4,4′-DDE and HCB were detected in more than 50% of the samples, with means of 360.6 and 2.5 µg/kg of adipose tissue, respectively. From all the considered contaminants, only 4,4′-DDE levels presented significant differences depending on the gender, with females showing higher values than males (p < 0.01). Significant differences (p < 0.001) were also found related to age for the levels of PCBs 180, 138, 101, 28 and 153, as well as 4,4′-DDE, with adult levels being higher than those in young birds. The results of the present study constitute a baseline to better assess the environmental impacts of PCB and OCP contamination at other coastal sites for future biomonitoring studies, with particular emphasis on gender- and age-related differences.


Enrichment of trace elements in colonies of the yellow-legged gull (Larus michahellis) in the Atlantic Islands National Park (Galicia-NW Spain)

De La Peña-Lastra, S., Pérez-Alberti, A. e Otero, X.L., 2019. Enrichment of trace elements in colonies of the yellow-legged gull (Larus michahellis) in the Atlantic Islands National Park (Galicia-NW Spain). Science of The Total Environment, 648, pp.1536-1548.


Marine-derived nutrients are known accumulate in seabird breeding colonies due to the deposition of nutrient-rich biological materials, thus greatly altering the functioning and dynamics of these terrestrial ecosystems. Here we present the results of a sampling survey carried out during three years in yellow-legged gull colonies in the Atlantic Islands of Galicia National Park (NW Spain) with the aim of evaluating the influence of the colonies on the accumulation of trace elements, including micronutrients (Cu, Zn, Se, Co, Mo, Ni) and toxic elements (Cr, Cd, Hg, Pb, As, Ag), in the surrounding environments. For this purpose, we analysed samples of biological materials produced by the seabirds (pellets, excrement, feathers, eggs) and of soil, plants and inland water from several different subcolonies and control zones without seabirds.

The concentrations of most of the elements were higher in excrement and pellets (mean values: Zn: 152, As: 50 mg kg−1, Cd: 6, Co: 5 mg kg−1) than in feathers and eggs. The flow of trace elements into the breeding colonies, considering only the excrement, revealed a very high level of trace element deposition for a supposedly pristine environment (Zn: 2667, Cd: 70, Cu: 315, As: 64 g ha−1). The total concentrations of trace elements in soil were consistent with the long-term impact of the seabirds. Thus, the values in areas which this impact was greatest were significantly higher than in the control zones, particularly considering the most labile geochemical fractions of the soil. The concentrations of some elements (i.e. Co, As, Cd) were also higher in the inland waters in the colonies than in control zones. Finally, the concentration of trace elements in plants varied depending on the species and element considered.

Trace elements in biomaterials and soils from a Yellow-legged gull (Larus michahellis) colony in the Atlantic Islands of Galicia National Park (NW Spain).

 


Otero, X.L., de la Peña-Lastra, S., Romero, D., Nobrega, G.N., Ferreira, T.O., Pérez-Alberti, A., 2018. Trace elements in biomaterials and soils from a Yellow-legged gull (Larus michahellis) colony in the Atlantic Islands of Galicia National Park (NW Spain). Marine Pollution Bulletin, 133, pp.144-149.


Seabird colonies drastically transform the sites that they inhabit. Although the influence of seabirds on nutrient cycling has been investigated in numerous studies, the effects on trace elements has scarcely been considered. In this study, we determined the total contents of 9 trace elements in biomaterials (excrement, pellets, feathers and eggs) and soils in relation to the presence the Yellow-legged gull Larus michahellis. The concentrations of Zn, Cu and As were particularly high in the pellets and excrement. The total contents of the trace elements were significantly higher in the soils in the sub-colonies in which Yellow-legged gulls predominate than in soil from the control zone (with no gulls). The difference was even higher for the most reactive geochemical fractions. We observed that the oxidizable fraction was the most relevant fraction for almost all trace elements, indicating the importance of organic matter in trace element retention in sandy soils.

Maternal programming of offspring antipredator behavior in a seabird

Morales, J., Lucas, A. e Velando, A., 2018. Maternal programming of offspring antipredator behavior in a seabird. Behavioral Ecology, arx197, https://doi.org/10.1093/beheco/arx197


Predation risk is an important environmental factor for animal populations, expected to trigger maternal effects to prepare offspring for living in an environment with predators. Yet, evidence of adaptive anticipatory maternal effects in wild animals is still weak. Here, we explored this question in a wild colony of yellow-legged gulls, Larus michahellis. To this aim, prior to laying we exposed mothers to either mink decoys or nonpredator rabbit decoys and explored the antipredator behavior of 118 chicks at the age of 2 days. We found that chicks from second-laid eggs by predator-exposed mothers crouched faster after hearing a playback with adult alarm calls than chicks from second-laid eggs by control mothers. Besides, chicks from third-laid eggs by predator-exposed mothers were lighter than control chicks, but this was not due to differences in egg volume. Our results suggest that predator-exposed mothers modified offspring phenotype via eggs to cope with predators, although only in chicks from second-laid eggs. Maternal transference of corticosterone could underlie chick behavioral plasticity. Results support the role of maternal effects as a form of phenotype programming to forewarn offspring about environmental hazards.

Seguimento das poboacións de aves mariñas no Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia: resultados de 2017

Munilla, I. 2017. Seguimento das poboacións de aves mariñas no Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia: resultados de 2017. Parque Nacional Marítimo e Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia. Decembro 2017.


RESUMEN

Corvo mariño (P. aristotelis)

  • A poboación reprodutora de corvo mariño no Parque Nacional en 2017 estimouse en 944 parellas repartidas en oito colonias principais. Esta cifra representa o 67% do censo galego da especie. Dous terzos da poboación do Parque localízanse no arquipélago de Ons, o 25% no arquipélago de Cíes e o 9% restante en Sagres. A colonia máis numerosa é Ons Norte con 485 parellas, a metade das estimadas para o conxunto do Parque.
  • O número de parellas censadas representa un lixeiro aumento con respecto dos datos de 2015 e 2016.
  • A estima do éxito reprodutor no Parque Nacional en 2017 foi de (media ± desviación típica): 0,99 ± 1,06 polos por niño (N = 76 niños), mais con diferenzas moi acusadas entre os tres arquipélagos: Cíes = 0,52 ± 0,75 polos por niño; Ons = 1,21 ± 1,17; Sagres = 1,11 ± 1,08. O éxito reproductor rexistrado en Ons é significativamente superior ao do ano pasado.
  • A análise de tres mostras de egagrópilas recollidas durante o periodo reprodutor nas illas Cíes (O Faro, N= 24), Ons (Cova do Lobo, N= 42) e Sagres de Fora (N= 27) indican que os corvos mariños do Parque Nacional consumiron maioritariamente tres grupos de peixe, por esta orde: lábridos (Labridae), pións (Atherina presbyter), e fanecas (Trisopterus).
  • Este ano rexistrouse unha frecuencia relativamente alta de bolos (Ammodytidae) na mostra de egagrópilas de Cíes o que pode ser indicativo dunha certa recuperación das poboacións dese peixe preto das illas.

Gaivota patiamarela (L. michahellis)

  • O seguimento interanual indica unha diminución da poboación reprodutora de gaivota patiamarela do 21% en relación ás cifras de 2016. A poboación reprodutora ten diminuído en tódolos sectores sen excepción, sendo este o primeiro ano da serie no que esto acontece. O declive anual promedio para o conxunto de sectores ao longo do periodo de seguimento (2011-2017) é considerable (-9,1%). As illas de Sálvora e Vionta acumulan xa dous anos seguidos con declives moi fortes e perderon, en conxunto, máis do 40% da poboación censada en 2015.
  • Neste ano comparouse o éxito reprodutor entre dúas parcelas de estudo representativas dos principais hábitats de cría da gaivota en Cíes, o cantíl de toxo (Cortello do porco, 48 territorios) e as dunas (Muxieiro, 37 territorios). O éxito reprodutor rexistrado no conxunto da mostra de territorios foi baixo (media ± desviación típica = 0,61 ± 0,90 polos a voar por territorio), aínda que algo superior na parcela de duna (0,68 ± 1,03) que na parcela do cantíl (0,56 ± 0,78).
  • En 2017 a incidencia do sindrome de parálise foi moi baixa. Malia o esforzo de prospección ser intenso e estendido no tempo, observáronse só 6 gaivotas con apariencia de ter morto con síntomas de parálise.
  • O contido da mostra de egagrópilas (N= 167) indica que as gaivotas adultas do Parque Nacional basaron a súa dieta en invertebrados mariños cunha frecuencia de aparición do 76,2%. O alimento mellor representado foi o patexo (Polybius henslowii) (50,1%); seguido dos invertebrados do intermareal (25,6%), entre eles o percebe (Pollycipes cornucopia 20,4%) e mexillón (Mytillus galloprovincialis 7,2%). O lixo urbano está presente no 14,3% da mostra, e o alimento de hábitats terrestres no 7,8%. Os peixes apenas están representados. As diferenzas espaciais entre arquipélagos (Cíes, Ons e Sálvora) veñen dadas pola presenza de determinados tipos de alimento pouco ou nada representados no resto.

Gaivota de asa escura (L. fuscus)

  • En 2017 a poboación reprodutora de Larus fuscus nas illas de Sálvora e Vionta foi de 21 TAO, 20 deles en Sálvora. A estima de 2017 é un 25% por cento menor que as estimas de 2015 e 2016.

Gaivotón (L. marinus)

  • A estima da poboación reprodutora de gaivotón no ano 2016 é dunha parella na illa de Vionta, máis non quitaron polos.

Pardela cincenta (C. diomedea)

  • Na colonia de Tropezas, o principal núcleo reprodutor da especie no Parque Nacional, ocupáronse 27 sitios e a poboación reprodutora foi estimada en 17 parellas. Estes valores son os máis altos rexistrados dende a eventual fundación da colonia. Este ano marcáronse 6 sitios novos e constatouse unha expansión da área cuberta pola colonia.
  • Os datos recollidos suxiren que en 2017 as pardelas de Tropezas produciron 17 polos, aínda que non está claro cantos deles conseguiron voar.
  • A resposta das pardelas aos sistemas de atracción social instalados en Cíes foi pobre. O sitio de cría que ven sendo ocupado en Chancelos dende 2013 foi ocupado de novo este ano por unha parella reprodutora, máis o sitio foi posteriormente abandonado.

 

Seguimento das poboacións de aves mariñas no Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia: resultados de 2015 e 2016

Munilla, I. 2016. Seguimento das poboacións de aves mariñas no Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia: resultados de 2015 e 2016. Parque Nacional Marítimo e Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia. Decembro 2016.


RESUMEN E CONCLUSIÓNS

Corvo mariño (Phalacrocorax aristotelis)

  • Os resultados do censo de tres sectores seleccionados para o seguimento da poboación reproductora de corvo mariño cristado (illa de O Faro, Xubenco-Fontenova e Sagres de Fóra) indican unha diminución do 9% respecto do censo do ano pasado. Na illa de O Faro é o valor máis baixo dos rexistrados nos últimos dez anos.
  • A estima do éxito reprodutor do corvo mariño no Parque Nacional en 2016 é de (media ± desviación típica): 1,14 ± 1,06 polos por niño (N = 63 niños) mais con diferenzas moi acusadas entre os tres arquipélagos: Cíes = 0,59 ± 0,94 polos por niño; Ons = 0,82 ± 0,93; Sagres = 1,65 ± 1,06 polos por niño.
  • A análise de tres mostras de egagrópilas recollidas durante o periodo reprodutor nas illas Cíes (O Faro, N= 22), Ons (Fontenova-Xubenco, N= 7) e Sagres de Fora (N= 29) suxire a existencia de marcadas diferencias espaciais na dieta dos corvos mariños. En Cíes os principais grupos son lorchos (Gobiidae) e pións (Atherina presbyter), en Ons bolos (Ammodytidae) e pións, mentras que en Sagres os máis representados nas egagrópilas foron lábridos (Labridae) e bolos. Os bolos, un alimento de gran calidade e moi importante para a conservación da especie non aparecen representados na mostra de Cíes.
  • Observáronse corvos mariños no 30,2% das cuadrículas mostreadas no espazo marítimo do Parque, cunha densidade media de 8,3 corvos por cuadrícula. En conxunto, a gran maioría das observacións de corvo mariño son individuos solitarios a mergullar preto da beiramar máis tamén se obtivo un pequeno porcentaxe de observacións de bandos moi numerosos. Os bandos máis numerosos foron rexistrados en Cíes, en dúas cuadrículas da zona coñecida como “A Porta”, na beira norleste da illa de San Martiño.

Gaivota patiamarela (Larus michahellis)

  • O seguimento interanual da poboación reprodutora de gaivota patiamarela indica unha diminución do 7,6% en relación ás cifras de 2015. Esta baixada é debida ao descenso ocorrido nos dous sectores de Arousa, que perderon ao redor do 20% da poboación censada no 2015. Porén os dous sectores de Cíes en zonas de acantilado e toxeira recuperaron poboación e os de Ons permaneceron estables. Os datos indican que a poboación das dunas de Cíes deixou de medrar. A estima de 2392 TAO para o conxunto de sectores supón unha redución do 27% no número total de parellas nidificantes con respecto dos datos de 2011. O declive anual equivalente para o conxunto de sectores é do -9,8%. Cos datos de 2016 reducíronse as diferenzas entre sectores nas taxas de declive.
  • As taxas de incremento da poboación reprodutora de gaivota patiamarela inferidas por medio de censos parciais -en sectores escollidos- son moi semellantes ás obtidas por medio de censos completos.
  • En 2015 seguimos o desenvolvemento de 30 roladas na duna de Muxieiros, 15 delas en niños ao enxoito de matas de Camariña (Corema album) e as outras 15 en niños ao descuberto. O seguimento destas roladas proporciona unha estima de produtividade para o conxunto da mostra (N=30) de (media ± dt) 0,90 ± 1,06 polos por parella (1,20 para os niños baixo camariña e 0,60 para os niños ao descuberto). Este é o terceiro ano consecutivo no que se realiza este estudo, mais o primeiro no que se atopan diferenzas.
  • En 2015 observáronse en total 15 gaivotas con síntomas do síndrome de parálise , todas elas mortas. Só se atoparon gaivotas mortas en dous dos transectos: 10 no de Vionta e as outras 5 no de Monteagudo. A maioría das mortes (11 cadavres) foron rexistradas no mes de xuño. En 2016, malia que o esforzo de prospección ser máis intenso e estendido no tempo, observáronse só 3 gaivotas con evidencias claras de ter morto con síntomas de parálise.
  • Según os resultados da análise de egagrópilas, en 2015 (N = 359) e 2016 (N = 141) as gaivotas patiamarelas adultas do Parque Nacional basaron a súa dieta en invertebrados mariños. Nos dous anos o alimento mellor representado é o patexo (Polybius henslowii) cunha frecuencia de aparición do 58,2% e do 45,4% respectivamente, seguido dos invertebrados do intermareal rochoso (22,3% e 26,2%). O lixo urbano estivo presente no 13,1% e o 16,3% da mostra respectivamente. Nos dous anos atoparonse diferenzas na composición das egagrópilas en función da illa, aínda que bastante máis marcadas en 2016.
  • Observáronse gaivotas no 63% das cuadrículas do espazo marítimo do Parque Nacional, cunha densidade media de 27,5 aves por cuadrícula. Os máximos valores de densidade por arquipélago déronse en Sálvora (39,2 gaivotas por cuadrícula ocupada) e os máis baixos en Ons (16,6 gaivotas por cuadrícula ocupada).

Gaivota de asa escura (Larus fuscus)

  • En 2016 a poboación reprodutora de Larus fuscus nas illas de Sálvora e Vionta foi de 28 TAO, 27 deles en Sálvora. A estima de 2016 coincide exactamente coa de 2015, aínda que daquela contáranse dous territorios na Vionta.
  • Preto do 80% das 161 gaivotas escuras rexistradas nos censos do espazo marítimo de Parque foron observadas no mar de Sálvora durante o mes de outubro.

Gaivotón (Larus marinus)

  • A estima da poboación reprodutora de gaivotón no ano 2016 é dunha parella.

Pardela cincenta (Calonectris diomedea)

  • A distribución das balsas vesperáns localizadas este ano, o resultado das escoitas na illa San Martiño, e máis a inspección das colonias e sitios de cría coñecidos, indican que a área de aniñamento da pardela cincenta no Parque Nacional en 2016 continúa circunscrita ás illas de Monteagudo e San Martiño do arquipélago de Cíes.
  • A estima do tamaño da poboación reprodutora de pardela cincenta no Parque Nacional en 2016 é de 19 sitios con ocupación aparente ou efectiva, 18 deles en Tropezas. Sinalar o rexistro de 3 sitios novos, todos eles en Tropezas. As escoitas na illa San Martiño indicaron a posible existencia de dous puntos de cría na mesma zona onde a especie ven sendo detectada dende 2007.
  • Os datos recollidos suxiren que o ano 2016 non foi un ano bo de cría para a pardela cincenta no Parque Nacional. Nos 19 sitios ocupados rexistráronse 4 polos (21%).
  • A data de partida da colonia dun deses polos foi o 4 de novembro.
  • No ano 2016 a resposta das pardelas aos sistemas de atracción social instalados en Cíes foi moi semellante á dos dous últimos anos. Aparentemente, os dous lugares son visitados de cotío por un pequeno número de exemplares que poden ser tanto reprodutores como prospectores. O sitio de cría que ven sendo ocupado en Chancelos dende 2013 foi ocupado de novo este ano por unha parella reprodutora, máis o sitio foi abandonado no mes de setembro. Na Valgada non se obtiveron evidencias directas de cría.
  • Nos censos do espazo marítimo do Parque mediante embarcación déronse observado 183 exemplares de pardela cincenta, máis da metade na illa de Ons. Observáronse cincentas no 13% das cuadrículas. O 82% das aves foron observadas (150 aves) no mes de outubro, que é cando se rexistraron as maiores concentracións absolutas. A densidade media foi de 3,7 aves por cuadrícula.
  • O 90% das cuadrículas con observacións de pardelas cincentas correspondense con cuadrículas da banda oeste dos arquipélagos do Parque. As pardelas empregan maiormente certas zonas do espazo marítimo do Parque, patrón que semella ser máis marcado en Cíes e Ons.