Complex demographic heterogeneity from anthropogenic impacts in a coastal marine predator

Oro, D., Álvarez, D. e Velando, A., 2018. Complex demographic heterogeneity from anthropogenic impacts in a coastal marine predator. Ecological Applications.


Environmental drivers, including anthropogenic impacts, affect vital rates of organisms. Nevertheless, the influence of these drivers may depend on the physical features of the habitat and how they affect life history strategies depending on individual covariates such as age and sex. Here, the long‐term monitoring (1994–2014) of marked European Shags (Phalacrocorax aristotelis) in eight colonies in two regions with different ecological features, such as foraging habitat, allowed us to test several biological hypotheses about how survival changes by age and sex in each region by means of multi‐event capture–recapture modeling. Impacts included fishing practices and bycatch, invasive introduced carnivores and the severe Prestige oil spill. Adult survival was constant but, unexpectedly, it was different between sexes. This difference was opposite in each region. The impact of the oil spill on survival was important only for adults (especially for females) in one region and lasted a single year. Juvenile survival was time dependent but this variability was not synchronized between regions, suggesting a strong signal of regional environmental variability. Mortality due to bycatch was also different between sex, age and region. Interestingly the results showed that the size of the fishing fleet is not necessarily a good proxy for assessing the impact of bycatch mortality, which may be more dependent on the fishing grounds and the fishing gears employed in each season of the year. Anthropogenic impacts affected survival differently by age and sex, which was expected for a long‐lived organism with sexual size dimorphism. Strikingly, these differences varied depending on the region, indicating that habitat heterogeneity is demographically important to how environmental variability (including anthropogenic impacts) and resilience influence population dynamics.

Maternal programming of offspring antipredator behavior in a seabird

Morales, J., Lucas, A. e Velando, A., 2018. Maternal programming of offspring antipredator behavior in a seabird. Behavioral Ecology, arx197, https://doi.org/10.1093/beheco/arx197


Predation risk is an important environmental factor for animal populations, expected to trigger maternal effects to prepare offspring for living in an environment with predators. Yet, evidence of adaptive anticipatory maternal effects in wild animals is still weak. Here, we explored this question in a wild colony of yellow-legged gulls, Larus michahellis. To this aim, prior to laying we exposed mothers to either mink decoys or nonpredator rabbit decoys and explored the antipredator behavior of 118 chicks at the age of 2 days. We found that chicks from second-laid eggs by predator-exposed mothers crouched faster after hearing a playback with adult alarm calls than chicks from second-laid eggs by control mothers. Besides, chicks from third-laid eggs by predator-exposed mothers were lighter than control chicks, but this was not due to differences in egg volume. Our results suggest that predator-exposed mothers modified offspring phenotype via eggs to cope with predators, although only in chicks from second-laid eggs. Maternal transference of corticosterone could underlie chick behavioral plasticity. Results support the role of maternal effects as a form of phenotype programming to forewarn offspring about environmental hazards.

Seguimento das poboacións de aves mariñas no Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia: resultados de 2015 e 2016

Munilla, I. 2016. Seguimento das poboacións de aves mariñas no Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia: resultados de 2015 e 2016. Parque Nacional Marítimo e Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia. Decembro 2016.


RESUMEN E CONCLUSIÓNS

Corvo mariño (Phalacrocorax aristotelis)

  • Os resultados do censo de tres sectores seleccionados para o seguimento da poboación reproductora de corvo mariño cristado (illa de O Faro, Xubenco-Fontenova e Sagres de Fóra) indican unha diminución do 9% respecto do censo do ano pasado. Na illa de O Faro é o valor máis baixo dos rexistrados nos últimos dez anos.
  • A estima do éxito reprodutor do corvo mariño no Parque Nacional en 2016 é de (media ± desviación típica): 1,14 ± 1,06 polos por niño (N = 63 niños) mais con diferenzas moi acusadas entre os tres arquipélagos: Cíes = 0,59 ± 0,94 polos por niño; Ons = 0,82 ± 0,93; Sagres = 1,65 ± 1,06 polos por niño.
  • A análise de tres mostras de egagrópilas recollidas durante o periodo reprodutor nas illas Cíes (O Faro, N= 22), Ons (Fontenova-Xubenco, N= 7) e Sagres de Fora (N= 29) suxire a existencia de marcadas diferencias espaciais na dieta dos corvos mariños. En Cíes os principais grupos son lorchos (Gobiidae) e pións (Atherina presbyter), en Ons bolos (Ammodytidae) e pións, mentras que en Sagres os máis representados nas egagrópilas foron lábridos (Labridae) e bolos. Os bolos, un alimento de gran calidade e moi importante para a conservación da especie non aparecen representados na mostra de Cíes.
  • Observáronse corvos mariños no 30,2% das cuadrículas mostreadas no espazo marítimo do Parque, cunha densidade media de 8,3 corvos por cuadrícula. En conxunto, a gran maioría das observacións de corvo mariño son individuos solitarios a mergullar preto da beiramar máis tamén se obtivo un pequeno porcentaxe de observacións de bandos moi numerosos. Os bandos máis numerosos foron rexistrados en Cíes, en dúas cuadrículas da zona coñecida como “A Porta”, na beira norleste da illa de San Martiño.

Gaivota patiamarela (Larus michahellis)

  • O seguimento interanual da poboación reprodutora de gaivota patiamarela indica unha diminución do 7,6% en relación ás cifras de 2015. Esta baixada é debida ao descenso ocorrido nos dous sectores de Arousa, que perderon ao redor do 20% da poboación censada no 2015. Porén os dous sectores de Cíes en zonas de acantilado e toxeira recuperaron poboación e os de Ons permaneceron estables. Os datos indican que a poboación das dunas de Cíes deixou de medrar. A estima de 2392 TAO para o conxunto de sectores supón unha redución do 27% no número total de parellas nidificantes con respecto dos datos de 2011. O declive anual equivalente para o conxunto de sectores é do -9,8%. Cos datos de 2016 reducíronse as diferenzas entre sectores nas taxas de declive.
  • As taxas de incremento da poboación reprodutora de gaivota patiamarela inferidas por medio de censos parciais -en sectores escollidos- son moi semellantes ás obtidas por medio de censos completos.
  • En 2015 seguimos o desenvolvemento de 30 roladas na duna de Muxieiros, 15 delas en niños ao enxoito de matas de Camariña (Corema album) e as outras 15 en niños ao descuberto. O seguimento destas roladas proporciona unha estima de produtividade para o conxunto da mostra (N=30) de (media ± dt) 0,90 ± 1,06 polos por parella (1,20 para os niños baixo camariña e 0,60 para os niños ao descuberto). Este é o terceiro ano consecutivo no que se realiza este estudo, mais o primeiro no que se atopan diferenzas.
  • En 2015 observáronse en total 15 gaivotas con síntomas do síndrome de parálise , todas elas mortas. Só se atoparon gaivotas mortas en dous dos transectos: 10 no de Vionta e as outras 5 no de Monteagudo. A maioría das mortes (11 cadavres) foron rexistradas no mes de xuño. En 2016, malia que o esforzo de prospección ser máis intenso e estendido no tempo, observáronse só 3 gaivotas con evidencias claras de ter morto con síntomas de parálise.
  • Según os resultados da análise de egagrópilas, en 2015 (N = 359) e 2016 (N = 141) as gaivotas patiamarelas adultas do Parque Nacional basaron a súa dieta en invertebrados mariños. Nos dous anos o alimento mellor representado é o patexo (Polybius henslowii) cunha frecuencia de aparición do 58,2% e do 45,4% respectivamente, seguido dos invertebrados do intermareal rochoso (22,3% e 26,2%). O lixo urbano estivo presente no 13,1% e o 16,3% da mostra respectivamente. Nos dous anos atoparonse diferenzas na composición das egagrópilas en función da illa, aínda que bastante máis marcadas en 2016.
  • Observáronse gaivotas no 63% das cuadrículas do espazo marítimo do Parque Nacional, cunha densidade media de 27,5 aves por cuadrícula. Os máximos valores de densidade por arquipélago déronse en Sálvora (39,2 gaivotas por cuadrícula ocupada) e os máis baixos en Ons (16,6 gaivotas por cuadrícula ocupada).

Gaivota de asa escura (Larus fuscus)

  • En 2016 a poboación reprodutora de Larus fuscus nas illas de Sálvora e Vionta foi de 28 TAO, 27 deles en Sálvora. A estima de 2016 coincide exactamente coa de 2015, aínda que daquela contáranse dous territorios na Vionta.
  • Preto do 80% das 161 gaivotas escuras rexistradas nos censos do espazo marítimo de Parque foron observadas no mar de Sálvora durante o mes de outubro.

Gaivotón (Larus marinus)

  • A estima da poboación reprodutora de gaivotón no ano 2016 é dunha parella.

Pardela cincenta (Calonectris diomedea)

  • A distribución das balsas vesperáns localizadas este ano, o resultado das escoitas na illa San Martiño, e máis a inspección das colonias e sitios de cría coñecidos, indican que a área de aniñamento da pardela cincenta no Parque Nacional en 2016 continúa circunscrita ás illas de Monteagudo e San Martiño do arquipélago de Cíes.
  • A estima do tamaño da poboación reprodutora de pardela cincenta no Parque Nacional en 2016 é de 19 sitios con ocupación aparente ou efectiva, 18 deles en Tropezas. Sinalar o rexistro de 3 sitios novos, todos eles en Tropezas. As escoitas na illa San Martiño indicaron a posible existencia de dous puntos de cría na mesma zona onde a especie ven sendo detectada dende 2007.
  • Os datos recollidos suxiren que o ano 2016 non foi un ano bo de cría para a pardela cincenta no Parque Nacional. Nos 19 sitios ocupados rexistráronse 4 polos (21%).
  • A data de partida da colonia dun deses polos foi o 4 de novembro.
  • No ano 2016 a resposta das pardelas aos sistemas de atracción social instalados en Cíes foi moi semellante á dos dous últimos anos. Aparentemente, os dous lugares son visitados de cotío por un pequeno número de exemplares que poden ser tanto reprodutores como prospectores. O sitio de cría que ven sendo ocupado en Chancelos dende 2013 foi ocupado de novo este ano por unha parella reprodutora, máis o sitio foi abandonado no mes de setembro. Na Valgada non se obtiveron evidencias directas de cría.
  • Nos censos do espazo marítimo do Parque mediante embarcación déronse observado 183 exemplares de pardela cincenta, máis da metade na illa de Ons. Observáronse cincentas no 13% das cuadrículas. O 82% das aves foron observadas (150 aves) no mes de outubro, que é cando se rexistraron as maiores concentracións absolutas. A densidade media foi de 3,7 aves por cuadrícula.
  • O 90% das cuadrículas con observacións de pardelas cincentas correspondense con cuadrículas da banda oeste dos arquipélagos do Parque. As pardelas empregan maiormente certas zonas do espazo marítimo do Parque, patrón que semella ser máis marcado en Cíes e Ons.

 

Family-transmitted stress in a wild bird

Noguera, J.C., Kim, S.Y. & Velando, A., 2017. Family-transmitted stress in a wild bird. Proceedings of the National Academy of Sciences, p.201706164. Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS): 201706164.


Recent data suggest that, in animals living in social groups, stress-induced changes in behavior have the potential to act as a source of information, so that stressed individuals could themselves act as stressful stimuli for other individuals with whom they interact repeatedly. Such form of cross-over of stress may be beneficial if it enhances adaptive responses to ecological stressors in the shared environment. However, whether stress can be transferred among individuals during early life in natural populations remains unknown. Here we tested the effect of living with stressed siblings in a gull species where, as in many vertebrates, family represents the basic social unit during development. By experimentally modifying the level of stress hormones (corticosterone) in brood mates, we demonstrate that the social transfer of stress level triggers similar stress responses (corticosterone secretion) in brood bystanders. Corticosterone-implanted chicks and their siblings were faster in responding to a potential predator attack than control chicks. In gulls, fast and coordinated reactions to predators may increase the chances of survival of the whole brood, suggesting a beneficial fitness value of cross-over of stress. However, our data also indicate that living with stressed brood mates early in life entails some long-term costs. Near independence, fledglings that grew up with stressed siblings showed reduced body size, high levels of oxidative damage in lipids and proteins, and a fragile juvenile plumage. Overall, our results indicate that stress cross-over occurs in animal populations and may have important fitness consequences.

Plumage colour and the expression of stress-related genes in gull chicks

Diaz-Real, J., Kim, S.Y. & Velando, A., 2017. Plumage colour and the expression of stress‐related genes in gull chicks. Journal of Avian Biology. DOI: 10.1111/jav.01460


In many bird populations, individuals show remarkable differences in feather colouration, which are often linked to individual differences in physiological traits, but the mechanisms maintaining this covariation are still unclear. Here, we investigate the variability of the melanic colouration in yellow-legged gull (Larus michahellis) chicks. In this species, hatchlings show high variability in the number and colour intensity of black spots in their plumage. In gulls, last-laid eggs receive less antioxidants but higher levels of androgens than first eggs. We first explored whether these remarkable differences within the clutch affect the feather melanisation during embryo development. Melanic colouration was not related to laying order, but nestling males were darker and had a larger spotted area than nestling females. In chicks hatching from first-laid eggs, the spot size and spot lightness were negatively correlated. We also explored the effect of the developmental environment, through a cross-fostering experiment, on the expression of five stress-related genes (SOD2, ALKBH3, HSPA8, NLRC5 and TRIAP1) and their link with melanic colouration. Post-hatching hierarchy did not affect the expression of any of the tested genes, but paler chicks showed reduced expression in some studied genes (SOD2, ALKBH3 and HSPA8) in comparison to darker chicks. Our results suggest that melanic chicks suffer less stress during development.

Actualización da poboación nidificante de gaivota escura (Larus fuscus graellsii Brehm, 1857) en Galiza

Barros, A., Lucas, A. 2016. Actualización da poboación nidificante de gaivota escura (Larus fuscus graellsii Brehm, 1857) en Galiza. Libro de Resumos do IX Congreso Galego de Ornitoloxía. Pontevedra, novembro 2016. Sociedade Galega de Ornitoloxía.


Actualízase a información referida ao tamaño da poboación reprodutora de gaivota escura en Galiza. Con este fin, durante os anos 2015 e 2016 censáronse as principais localidades de cría desta especie: as illas Sisargas (Malpica) e a illa de Sálvora (Ribeira). Adicionalmente foron revisadas tamén outras illas de menor importancia para a especie pero nas que se ten confirmado a súa reprodución, todas elas dentro do Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galiza. A unidade de censo empregada foi o territorio aparentemente ocupado (TAO), considerándose como tales aqueles territorios ocupados cando menos por un adulto con actitude de defensa territorial clara. As datas de censo coincidiron co período de incubación e estiveron comprendidas entre o 20 de Maio e o 7 de Xuño. Adicionalmente, cando foi posible atendeuse á posible formación de parellas mixtas con gaivota patiamarela (Larus michahellis). Confirmouse a nidificación da especie nun total de 6 localidades da costa galega: nas tres illas do arquipélago das Sisargas (Sisarga Grande, Malante e Chica) e noutras tres illas incluidas no P.N. Illas Atlánticas: Sálvora, Vionta e Onza. O tamaño total da poboación reprodutora foi de 73 parellas, das calles 44 corresponderon ás illas Sisargas, 26 á illa de Sálvora, 2 á illa Vionta e 1 á illa de Onza. Non se atoparon parellas reprodutoras nas illas Cíes nin na illa de Ons. En canto á formación das parellas, de 20 parellas nas que se observaron ambos adultos na illa de Sálvora, en 19 casos ambos eran fuscus e nun único caso a parella era mixta fuscus/michaellis. No caso de Sisargas, das 11 parellas controladas todas eran fuscus/fuscus. Os resultados obtidos indican un descenso poboacional significativo nas dúas principais colonias de cría en Galiza. Así, con respecto a 2006 a poboación das illas Sisargas diminuiu un 55% e a da illa de Sálvora un 63%. Asumindo unha distancia entre censos de 10 anos (2006-2016), a poboación galega de gaivota escura diminuiu un 59,5%, presentando unha taxa anual de crecemento do -8,6 %. En base a esta información actualizada, recoméndase a revisión do estatus da especie en Galiza e a súa inclusión no Catálogo Galego de Especies Ameazadas na categoría de “Vulnerable”.

Evolución da poboación de gaivota patiamarela Larus michahellis Naumann (1840) na ZEC Costa de Dexo (Oleiros, A Coruña) no período 1998-2016

Barros, A. 2016. Evolución da poboación de gaivota patiamarela Larus michahellis Naumann (1840) na ZEC Costa de Dexo (Oleiros, A Coruña) no período 1998-2016. Libro de Resumos do IX Congreso Galego de Ornitoloxía. Pontevedra, novembro 2016. Sociedade Galega de Ornitoloxía.


Algunhas das colonias insulares máis importantes de gaivota patiamarela en Galiza sufriron un importante declive na última década. Porén, pouco se sabe acerca da situación das poboacións continentais. No presente traballo preséntase a evolución da poboación reprodutora de gaivota patiamarela na Zona Especial de Conservación (ZEC) Costa de Dexo (Oleiros, A Coruña) entre os anos 1998 e 2016. Nestes 19 anos realizouse un total de 6 censos do total da poboación comprendida entre o cabo de Mera e a punta Torrella. A unidade de censo empregada foi o territorio aparentemente ocupado (TAO), considerándose como tales aqueles territorios ocupados cando menos por un adulto con actitude de defensa territorial clara. Todos os censos foron realizados na segunda quincena do mes de maio, coincidindo co final do período de incubación da especie en Galiza. A costa foi dividida en seis sectores de censo, dous deles correspondentes a illas e outros catro a distintos tramos de cantís costeiros. A evolución do tamaño da poboación resúmese en dous períodos ben diferenciados, un de lixeiro aumento e outro, menos significativo, de descenso. Así, a poboación aumentou entre 1998 e 2009 un 5,3% anual, pasando de 167 a 295 parellas. Pola contra, entre 2009 e 2016 descendeu a un ritmo do 1,9% anual. Neste último ano contáronse 258 TAOS. Por sectores, as colonias situadas en costas resgardadas (furnas e enseadas) mantiveron unha poboación máis estable que as situadas en sectores de costa exposta. Dous sectores, a insua de Canaval e porto de Dexo-punta Torrella, concentraron a maior parte (61-80%) da poboación en todos os censos. A colonia situada na insua de Canaval desertou por completo no ano 2004 e foi ocupada por moi poucas parellas no 2005, feitos que poderían deberse a eventos de depredación por parte do visón americano Neovison vison; no 2005 localizouse unha letrina deste depredador moi perto da illa. En termos xerais, nos últimos 10 anos a poboación de gaivota patiamarela da Costa de Dexo mantivo unha tendenza estable con lixeiras variacións intercensais que, en calquera caso, non reflicten un descenso brusco da poboación como o detectado nalgunhas das principais colonias insulares.